Mimoza Ahmeti about DEATH

Definicioni im për vdekjen është se ajo është një braktisje e shpirtit në mish. Braktisja vjen nga jashtë, por ngjarja ndodh brenda. Vdekja është koncept social. Ajo nuk egziston jashtë tij. Koshienca nuk vdes, thotë Luhmann. Është në dorën e shoqërisë nëse ajo vazhdon apo jo.

Nuk ka më një nivel kombëtar të vdekjes, qoftë në perceptim, qoftë në kuptim. Aplikacionet që përdor subjekti janë kaq të zgjatuara dhe komplekse, saqë vetëm nga jashtë mund të krijohet një iluzion i një vdekjeje kombëtare dhe të imponohet me dhunë si i tillë. Njeriu është një transmiter i adaptueshëm dhe kurioz për shenjat dhe hapësirën që ato virtualizojnë në kuptimin e tij dhe efektin që japin në shqisa… Njeriun e mban të alokuar jo vetja, por raporti.

Përsa i përket eksperiencës kreative, unë nuk kam qene e atashuar me humbjen apo vdekjen. Besimet e mia kanë qenë të thella, por jo të pandryshueshme. Gradualisht kam kuptuar se proçesi të dhuron negacion që duhet ta përdorësh për mendim dhe aksion. Gjenitë janë pikërisht ata që kthejnë negacionin në dije pozitive dhe reduktojnë radikalitetin ndarës të saj. Vdekja e koncepteve është dhe kusht i vazhdimit të tyre. Por jo sepse ky proçes siguron pafundësinë. Përkundrazi, ky proçes redukton veten duke reduktuar pluralitetin e vet dhe do ekspozojë problemin, i cili qëndron në atë që vlera humane është diçka e panumërueshme dhe binari dixhital që përdoret për të matur vlerën sociale është artificial. Ai mbështetet te besimi, që nuk numërohet, por ndërton, kurse për vete ndërton te numrat që nuk shpërblejnë besimin, por rritjen e numrit. Në këtë kontradiktë është dhe finiti i tij dhe… inicimi i tij ka qenë po ky finit, në formën e një linje që ndan të pandashmen.